个人资料GaLiZa •·.·´¯`·.·• DéJaT...照片日志列表 工具 帮助
10月12日

Día de la hispanidad

 
Día de la hispanidad
 
 
Qué bien, mañana no hay trabajo, ni clases. Es 12 de Octubre, "dia de la hispanidad". Tal día como mañana, pero de 1492, Cristóbal Colón y compañía desembarcaron en América. Había sido para Europa una suerte adquirir en Asia ese nuevo invento llamado arma de fuego. América, en cambio, aislada continentalmente, carecía de estas máquinas, tan útiles para matar seres humanos. Así, Castilla sometió a los indios americanos, llevando a cabo el genocidio mas grande de la historia.

Esa es la fecha que vamos a conmemorar, la del inicio de una colonización de 300 años, el asesinato de millones de indígenas, el saqueo de oro, la esclavitud, la importación de esclavos africanos para que trabajaran una vez que los indios habían muerto de fatiga... Brindemos mañana por Hernán Cortés, que tiraba en los ríos mexicanos los cadáveres de enfermos, con el fin de expandir las epidemias. Brindemos por el intercambio de objetos irrisorios por oro. Brindemos por el saqueo de los recursos naturales americanos (al fin y al cabo, sin el, la revolución industrial europea habría sido imposible). Brindemos porque américa siga pagando las consecuencias de aquello incluso hoy dia. Brindemos por la deuda externa.

Tranquilicemos nuestra conciencia diciendo que hoy en dia ya no somos tan viles. Sabemos que pronunciar esas palabras no cambia el tranquilizador hecho de que en ceuta y en melilla haya "muros de la vergüenza" y leyes que indican a las personas dónde deben vivir y donde no. Los mismos muros que no encontraron los castellanos en América cuando fueron a exterminar pueblos, lenguas, y culturas para robar miles de kilos de oro (y no lo digo yo, lo dice el archivo de indias, aquí cerca, al lado de la catedral); las mismas vallas que no había en África cuando nuestros antepasados fueron a raptar negros que debían ser esclavos porque, incluso para Bartolomé de las Casas, los negros eran animales sin alma.

12 de Octubre. Algo así como si los alemanes celebraran cada año el día que Hitler ganólas elecciones, o el día que invadió Polonia... Una vergüenza de fiesta. Nada que celebrar.
9月5日

Constancia

Demóstenes perdió a su padre cuando tenía tan sólo siete años. Sus tutores administraron deslealmente su herencia, y el chico, siendo apenas un adolescente, tuvo ya que litigar para reivindicar su patrimonio.

En uno de los juicios a los que tuvo que asistir, quedó impresionado por la elocuencia del abogado defensor. Fue entonces cuando decidió dedicarse a la oratoria.

Soñaba con ser un gran orador, pero la tarea no era fácil. Tenía escasísimas aptitudes, pues padecía dislexia, se sentía incapaz de hacer nada de modo improvisado, era tartamudo y tenía poca voz. Su primer discurso fue un completo fracaso: la risa de los asistentes le obligó a interrumpirlo sin poder llegar al final.

Cuando, abatido, vagaba por las calles de la ciudad, un anciano le infundió ánimos y le alentó a seguir ejercitándose. "La paciencia te traerá el éxito", le aseguró.

Se aplicó con más tenacidad aún a conseguir su propósito. Era blanco de mofas continuas por parte de sus contrarios, pero él no se arredró. Para remediar sus defectos en el habla, se ponía una piedrecilla debajo de la lengua y marchaba hasta la orilla del mar y gritaba con todas sus fuerzas, hasta que su voz se hacía oír clara y fuerte por encima del rumor de las olas. Recitaba casi a gritos discursos y poesías para fortalecer su voz, y cuando tenía que participar en una discusión, repasaba una y otra vez los argumentos de ambas partes, sopesando el valor de cada uno de ellos.

A los pocos años, aquel pobre niño huérfano y tartamudo había profundizado de tal manera en los secretos de la elocuencia que llegó a ser el más brillante de los oradores griegos, pionero de una oratoria formidable que rompía con los estrechos moldes de las reglas retóricas de sus tiempos, y que todavía hoy, 2.300 años después, constituye un modelo en su género.

Demóstenes es un ejemplo de entre la multitud de hombres y mujeres que a lo largo de la historia han sabido mostrar cuánto es capaz de hacer una voluntad decidida.

El mundo avanza a remolque de la gente que es perseverante en su empeño. A veces las personas decimos que queremos, pero en realidad no queremos, porque no llegamos a proponérnoslo seriamente. Si acaso, lo intentamos, pero hay mucha diferencia entre un genérico quisiera y un decidido quiero.

Muchas personas piensan que les es imposible hacer nada con tantos condicionamientos que tienen.

Beethoven, por ejemplo, estaba casi completamente sordo cuando compuso su obra más excelsa. Dante escribió La Divina Comedia en el destierro, luchando contra la miseria, y empleó para ello treinta años. Mozart compuso su Requiem en el lecho de muerte, afligido de terribles dolores.

Tampoco Cristóbal Colón habría descubierto América si se hubiera desalentado después de sus primeras tentativas. Todo el mundo se reía de él cuando iba de un sitio a otro pidiendo ayuda económica para su viaje. Le tenían por aventurero, por visionario, pero él se afirmó resueltamente en su propósito.

Es cierto que no todo el mundo es como esos genios que han pasado a la Historia, y que no se trata de vivir obsesionados por alcanzar grandes metas. Efectivamente. Sin obsesiones, pero sin abandonarse, que bastante rebaja trae ya consigo la vida. Liszt, aquel gran compositor, decía: “Si no hago mis ejercicios un día, lo noto yo; pero si los omito durante tres días, entonces ya lo nota el público”.

Muchas veces las cosas no salen una y otra vez. No le iría bien al río, dice el refrán, si de todos los huevos saliesen peces grandes. Ni al jardín, si cada flor diese fruto. Tampoco al hombre, si todas sus empresas fueran coronadas por el éxito. La vida es así y hay que aceptarla como es.

Es preciso transmitir ese talante en la educación. Que no se engañen diciendo que "la suerte es patrimonio de los tontos", porque es una excusa de fracasados. Que no piensen que son muy listos pero que la vida no les hace justicia, cuando quizá lo que debieran hacer buscar la verdadera razón de su desgracia. Que se acuerden de ese otro refrán: el que quiera lograr algo en la vida, no haga reproches a la suerte, agarre la ocasión por los pelos y no la suelte.

Lanzarse y perseverar. Audacia y constancia: dos aspectos inseparables que se complementan. Horacio afirmaba que quien ha emprendido el trabajo, tiene ya hecho la mitad. Y se podría completar con aquello otro de Sócrates: comenzar bien no es poco, pero tampoco es mucho.
8月21日

Trata de KHALIL GIBRANHN

 

Cita

KHALIL GIBRANHN
 
 
No me interesa saber a que te dedicas.
Quiero saber que és lo que añoras y si te atreves a soñar o alcanzar lo que tu corazón ansía.
No me interesa saber que edad tienes.
Quiero saber si te arriesgarás a parecer un loco por amor, por tus sueños, por la aventura de estar vivo.
No me interesa saber que planetas están cuadrando tu luna.
Quiero saber si has tocado el centro de tu propia pena, si has estado abierto a las traiciones de la vida o te has vuelto marchito y cerrado por miedo a más dolor.
Quiero saber si te puedes sentar con dolor, tuyo o mío, sin moverte para esconderlo, diluirlo o arreglarlo.
Quiero saber si puedes estar con alegría, tuya o mia, y si puedes danzar libremente y dejar que el extasis te llene hasta las puntas de los dedos de tu mano y de los pies, sin advertirnos de ser cuidadosos, ser realistas o recordar las limitaciones de ser humano.
No me interesa si la historia que me estás contando es verdad, quiero saber si puedes desilusionar a otros por ser sincero contigo mismo ,si puedes resistir la acusación de traición y no traicionar a tu propia alma.
Quiero saber si puedes ser fiel y por lo tanto confiable.  
Quiero saber si puedes vivir con faltas, tuyas y mias, y todavía pararte en la orilla del lago y gritar a la luna plateada...¡¡SÍ!!
No me interesa saber donde vives, ni cuanto dinero tienes.
Quiero saber si te puedes parar despues de una noche de pena y desesperación, débil y moreteado hasta los huesos, y no obstante hacer lo que debes y necesitas hacer y seguir adelante.
No me interesa saber quien eres, ni porqué estás aquí.
Quiero saber si te puedes parar en el centro del fuego conmigo sin encogerte.
No me interesa dónde, qué , o con quién has estudiado.
Quiero saber si te sostienes desde adentro cuando todo cae a  tu alrededor.
Quiero saber si puedes estar solo contigo mismo y  si verdaderamente disfrutas la compañía que mantienes en tus momentos de soledad. 
8月17日

El metrosexual

Todos apreciamos a esos aprendices de metrosexuales, acuñados por mi cariñosamente, como metrosubnormales. Buceando en los entresijos de la red de redes, encontre este articulo que habla sobre este tema tan en boga como"El metrosexual"
 
 
¿cuál es la diferencia entre un hombre y un metrosexual? Digamos que la metrosexualidad es el justo medio entre el troglodita, bebedor de cerveza, fanático del fútbol y asiduo asistente de bares y ese refinado “dandy” que puede distinguir a ojos cerrados la diferencia entre “One” de Calvin Klaine y “Envy” de Gucci.

Seguramente aquí podemos distinguir que el primero es hetero y el segundo es gay, pero el metrosexual está precisamente en la mitad de este contexto. El sueño de toda mujer, una mezcla virtuosa de hombre elegante, impecable, cuidado, tierno. Es pasión, ternura y amor al mismo tiempo.

Pues eso es lo que hay. Un nuevo tipo de hombre se está abriendo paso entre las clases dirigentes urbanas. El hombre metrosexual. Al parecer, toda una revolución... ¿o no?

Lamentablemente, parece que, otra vez, estamos construyendo la casa por el tejado. Otra vez estamos haciendo, provocando o aplaudiendo los cambios externos más que fijarnos y facilitar los verdaderos cambios, las transformaciones internas.

En los gimnasios de todo el mundo –y también en el resto de los espacios– ya te empiezan a mirar un poco raro si no llevas las piernas depiladas. Hace pocos, poquísmos años, hubiese sido justo lo contrario. Alguien podría pensar, ¡bien!, otra barrera que hemos roto, ya no somos tan machos... machistas como antes. Ya hay menos diferencias entre hombres y mujeres. Al menos eso es lo que pensó un servidor –junto al horror de la imagen del dolor de la depilación– al principio. Pero a poco que se mire detenidamente, no hay nada de eso.

El patriarcado se está revelando como un enemigo mucho más sutil y escabroso de lo que cualquiera, hace algunas décadas, se hubiera podido imaginar. Además, aliado con el consumismo, se convierten en un frente de cambio-anticambio de enorme poderío. Así, bajo el aparente avance que podría vislumbrarse en los nuevos hombres, ya sean metrosexuales o normales chicos de gimnasio, todo sigue igual. Si escarbamos un poquito en ellos, vemos que la misoginia, el sexismo, los estereotipos y los modelos tradicionales masculinos, campan por sus respetos sin que nada les haga frente.

Así, esos mismos chicos que te miran raro y te preguntan acerca de tus muchos pelos en las piernas, siguen manteniendo los mismos valores sexistas con respecto a las mujeres y un mundo interior muy similar al de sus padres y abuelos. Aunque eso sí, con las nuevas incorporaciones cosmético-consumistas que esta maravillosa sociedad les ha aportado.

Algunos nos lamentamos amargamente de que los cambios que estemos ofreciendo a estas nuevas generaciones sean sólo del tipo externo y cosmético. En los momentos más optimistas, nos consolamos pensando que mejor que cambie lo externo que, que no cambie nada. A río revuelto, ganancia de...

Vinicius de Moraes

" No es necesario que sea hombre, basta que sea humano, basta que tenga sentimientos, basta que tenga corazón.
Se necesita que sepa hablar y callar, sobre todo que sepa escuchar.
Tiene que gustar de la poesía, de la madrugada, de los pájaros, del Sol, de la Luna, del canto, de los vientos y de las canciones de la brisa.
Debe tener amor, un gran amor por alguien, o sentir entonces, la falta de no tener ese amor.
Debe amar al prójimo y respetar el dolor que los peregrinos llevan consigo.
Debe guardar el secreto sin sacrificio.
No es necesario que sea de primera mano, ni es imprescindible que sea de segunda puede haber sido engañado, pues todos los amigos son engañados.
No es necesario que sea puro, ni que sea totalmente impuro, pero no debe ser vulgar.
Debe tener un ideal y miedo de perderlo y en caso de no ser así, debe sentir el gran vacío que esto deja.
Tiene que tener resonancias humanas, su principal objetivo debe ser el de amigo.
Debe sentir pena por las personas tristes y comprender el inmenso vacío de los solitarios.
Debe gustar de los niños y sentir lástima por los que no pudieron nacer.
Se busca un amigo para gustar de los mismos gustos, que se conmueva cuando es tratado de amigo.
Que sepa conversar de cosas simples, de lloviznas y de grandes lluvias, y de los recuerdos de la infancia.
Se precisa un amigo para no enloquecer, para contar lo que se vio de bello y de triste durante el día, de los anhelos y de las realizaciones, de los sueños y de la realidad.
Debe gustar de las calles desiertas, de los charcos de agua y los caminos mojados, del borde de la calle, del bosque después de la lluvia, de acostarse en el pasto.
Se precisa un amigo que diga que vale la pena vivir, no porque la vida es bella, sino porque se tiene un amigo.
Se necesita un amigo para dejar de llorar.
Para no vivir de cara al pasado, en busca de memorias perdidas.
Que nos palmee los hombros, sonriendo o llorando, pero que nos llame amigo, para tener la conciencia de que aún se vive".

 

Vinicius de Moraes

 

8月13日

Patria Galega 1998

 

DISCURSO DE XOSÉ MANUEL BEIRAS
Praza da Quintana de Santiago

25 de xullo de 1998

 

"O Estado español non ten base ningunha que se poda chamar verdadeiramente nacional como non sexa a vontade de imperio que sobrevive nalguns dos seus compoñentes. "España", como adoita dicirse, non é única e indivisíbel, porque é plurinacional, e portanto non debe ser único e indivisíbel o seu poder político. Abondará observar que, no Estado español, falanse actualmente catro idiomas diferentes, veículos doutras tantas culturas e revelación de catro identidades nacionais.

"Nós defendemos o principio da autodeterminación para todolos pobos que teñan sabido forxar e conservar, a traveso da historia, a sua persoalidade nacional, e pola mesma defendemos o dereito de autodeterminación para Galiza, que conserva todolos atributos e conciencia dunha verdadeira e auténtica nación; mais consideramonos lexitimados para abogarmos por unha vertebración paccionada de todolos pobos diferenciados da Peninsula nun Estado plurinacional.

"Séxanos permitido dicir que os alcuñados de "separatistas" estamos unidos, non somentes entre nos senón cos nosos pobos, e que arelamos que dialoguen e se xunten tamen os separadores. Mais se iles non o fan, non por iso imos nós chorimicar, poisque a nosa misión e tan patriótica coma política, e só terá fin o día que gañemos definitivamente a liberdade das nosas patrias respeitivas.

"Xa que logo, nós resumimos a nosa actitude nos seguintes termos: aceitamos a Constitución como punto de partida, pro endexamais como teito das nosas aspiracións".

Estas verbas non son miñas, compañeiros. Estas palabras todas que veño de pronunciar dende o comezo até eiquí, non son miñas, repito. Tampouco son do Bloque. Estas palabras, este discurso, estas ideas que acabo de transmitirvos son, literalmente, verbas de Castelao. Son anacos do discurso que Castelao dirixira en Montevideo, no 1945, a todo-los emigrados e exiliados galegos, vascos, cataláns e españois, demócratas republicáns e antifascistas todos iles, con ocasión do noveno aniversario do plebiscito do Estatuto galego do 36. E non é por azar se hoxe, de non revelar eu mesmo a fonte orixinaria, estas verbas poderian ser tomadas por ideas e palabras do B.N.G., verbas consabidamente estridentes e provocadoras deste Portavoz nacional do Bloque. E tampouco é por azar se estas ideas son esencialmente idénticas, e en palabras análogas e equivalentes, ás que conteñen e espresan os documentos de base da Declaración de Barcelona da semán pasada, elaborada e suscrita por vascos, galegos e catalans conxuntamente, por forzas nacionalistas herdeiras do fondo común de pensamento, ética e combate político que Castelao encarnou no seu tempo na Galiza e no Estado, e que encarna agora o BNG na Galiza e no Estado tamén. O Castelao que hipócritamente din venerar, e até acuden a Bonaval a poren flores no seu sartego, os mesmos que arremeten sectariamente contra a declaración de principios e postulados comúns, a oferta de diálogo ca cidadania de todo o Estado e os compromisos de acción conxunta sustanciados nos acordos de Barcelona. ¿Ousarán dicir agora que Castelao era sacrílego, que blasfemaba contra o marco constitucional do entón?.

En xuño do 1945, ao remate da IIª Guerra Mundial, tratábase de completar o trunfo da democracia frente ao fascismo derrocando aos reximes franquista e salazarista, e abrir unha nova xeira política na Península Ibérica. A Constitución do 31 era o punto de partida para o estlabecemento da legalidade democrática, daquela republicán, no Estado español. Mais non podia ser xa o punto de chegada. No 31, o proceso constituinte arricara de postulados federalistas, e mesmo de acordos entre o goberno provisorio da República española e o da República catalana proclamada por Maciá. O Seminario de Estudos Galegos, -con Bóveda, Paz Andrade, Carballo Calero, Risco e Lois Tobío-, elaborara un proxecto de vertebración da Galiza nun proceso constituinte no que a nosa nación se configuraba como un "Estado libre" federado nun novo Estado español. Un Estado galego con Facenda propria, con soberania fiscal, cun sistema tributario completo. Mais a Constitución republicán que ao cabo se aprobara nas Cortes, supuxera unha rebaixa cualitativa fundamental dese proxecto federal inicial e unha merma das posibilidades de espresión política das nacións galega, vasca e catalana, que no caso de Galiza resultaría fatal, á volta de cinco anos, para o acceso efeitivo dos galegos ao seu autogoberno, para a consolidación da democracia e do rexime republicán na Galiza e máis tamén para o desenlace da resistencia cidadán frente á sublevación fascista do 36, como Castelao denunciou con absoluta lucidez e coraxe. "Galiza -dixera Castelao- perdeuse por estar ainda sometida ao rexime central. Se Galiza tivese xa daquela Goberno proprio, teríase salvado a si mesma. O fracaso do poder fíxose patente e decisivo co derrubamento das suas autoridades políticas en Xullo do 36. Non foi un fracaso do pobo galego, que pagou con sangue de moitisimas vítimas o seu amor á liberdade. Foron asasinados moitos milleiros de galegos demóratas e autonomistas, e ise plebiscito de mártires, que val máis que un plebiscito de eleitores, consagrou o noso dereito á liberdade"

Mais se asi foran os feitos durante a legalidade republicán, á altura do 45 xa mudaran moitas máis cousas, madureceran moitas ideas e procesos no combate, compría tirar leicións da esperiencia na paz, na guerra e máis no exilio. Castelao e máis Aguirre -o presidente vasco-vía-no moi claro e sintonizaban perfeitamente nas máis cruciais custións de Estado naquil trance. Logo xa sabedes todos, xa sabemos todos o que pasou: non foron precisamente os nacionalistas galegos, vascos ou cataláns, non foron o Consello de Galiza, o Goberno Vasco e a Generalitat os causantes da crise do goberno republicán no exilio, non foron iles os que se encerellaron en regueifas partidistas, ou se enfeudaron con potencias hexemónicas dun ou outro signo, ou caíron na tentación de negociacións e pactos suicidas con sectores determinados do rexime franquista. E, perdida a oportunidade de completar o trunfo bélico e político sobor do nazismo e do fascismo, perdida a oportunidade de restaurar a democracia no Estado español e na Penínsua Ibérica, galegos, vascos, cataláns, españois e portugueses tivemos que agardar tres decenios máis pra vermos restablecida na Penínsua unha normalidade democrática que alén os Pirineus xa levaba tres decenios restaurada cando nós accedimos ás liberdades -e inda aí, só ás liberdades da cidadania como masa de individuos, non ás das nosas nacións respeitivas como coleitivos cidadáns soberanos.

Hoxe non ven de rematar ningunha Guerral Mundial nin estamos no exilio exterior. Mais remata un período aberto coa transición post-franquista, estamos ao cabo dun ciclo e ábrese o horizonte dunha nova fase que compre encetar xa cunha nova transición. E outravolta somos os nacionalistas os que abesullamos e dexergamos con clarividencia un horizonte de posíbel avance democrático cara diante nos dereitos e liberdades individuais e coleitivos, na espresión política dos nosos pobos, na vertebración democrática acaida do mosaico de nacións no Estado, na Penínsua e en Europa. Falta saber se os outros seguirán a antepor as liortas intestinas, os anteollos partidistas, o sectarismo tartufo e o chovinismo soberbo ao exercicio da intelixencia e do raciocinio para a construcción dun edificio definitivamente habitábel e comparábel para tódolos nosos pobos no Estado español, na Penínsua Ibérica e na Unión Europea.

Iles teñen má conciencia. Saben que a transición foi un sucedáneo da "ruptura democrática" á que uns diles se comprometeran e abandoaron denantes de intentala siquer e que outros combateran dende posicións inmovilistas nas que só estaban dispostos a retocar as "leis fundamentais del Movimiento". Uns e outros nutriron unha "nova clase" dirixente na que a maioria dos que loitaran pola democracia non estaban, na que a maioria dos que estaban non loitaran, e na que entroques estaban mesmo boa parte dos que atrancaran as portas aos cidadans en loita polas liberdades durante a "longa noite de pedra". Uns e outros deixáronnos daquela na estacada: foramos úteis mentras abríamos túneis na cidadela franquista polos que iles poidesen entrar; volvéramonos molestos cando, xa dentro, non aceitabamos servir aos cidadáns a chicoria por café ; tornámonos perigosos cando nos negamos a renunciar a ideas, postulados, compromisos e programas, cando rexeitamos mudar de discurso e sermos cómplices da frustración e o "desencanto" do milloriño da cidadania activa e comprometida en traguer a democracia. Compre dicilo, sen resquemor, nin vitimismo, mais con veraz claridade, anque só sexa por lealdade cos nosos devanceiros que non chegaron a ver o final do túnel, cos compañeiros que ficaron no camiño, e cos cidadáns que padeceron aquela frustración. E máis por respeito á memoria histórica e por honestidade coa cidadania actual, que ten dereito a saber o que boa parte dela non chegou a vivir en "edade de razón" sartrián.

Hoxe os mozos e mozas de vinte ou trinta anos que votan en masa ao BNG, mesmo os adolescentes que inda non puideron votar Bloque por idade e que o farán mañán, reclaman avances e conquistas políticas non acadadas nunha transición na que iles non poideron participar porque inda aon naceran ou eran picariños. ¿Vanlles dicir a todos iles os altos prebostes da cúpula do Estado e dos partidos estatais, vanlle dicir a esta imensa mocidade nacionalista e progresista que ten que adaptarse prao resto da sua vida a un marco político sacralizado e totemizado polos que non foron quen de ir máis lonxe na transición e inda recuaron nos vinte anos decorridos xa dende aquela?. ¿Vanlle dicir a esa mocidade que os contidos, a formulación institucional e a plasmación legal dos dereitos democráticos individuais e coleitivos, universais e nacionais, xa están definitivamente fixados e coagulados nun texto sagrado inmutábel per vitam aeternam?. Quen son daquela os fundamentalistas e integristas neste lance da comedia humana?. ¿Os que estamos eiquí ou os que estan aí, á vosa dereita, dentro desa enorme fraga de pedra?. ¿Os que empregamos as luces da razón para analizarmos un país e un universo social e político en constante mutación, para sermos quen de comprendelo, para acharmos as claves do diagnóstico correcto, do pronóstico verosímil, e para contribuirmos a un feliz desenlace dos partos da historia do noso proprio presente, ou aquiles que se erixen en santo oficio político para proferiren anatemas contra o Galileo Galilei de arestora que sodes todos vós ? .

Compre dicir estas cousas por respeito aos cidadáns. E pode dicilas o Bloque sen sospeita de exasperación, porque ben demostrado está que tivemos paciencia abondo e que respeitamos escrupulosamente as regras de xogo constitucionais e estatutarias, mesmo no que nos perxudican, e mesmo as que iles en troques non respetan cando non lles convén respeitalas. Pode dicilas o Bloque sen sospeita de vitimismo porque somos unha forza política que trunfa, non unha opción fracasada ou en declive; porque somos o futuro e non o pasado -mais sí a tradición, a de Castelao e Bóveda, a de Faraldo e Murguía, a de Sarmiento e Feixóo, tamen a dos foreiros de Nerga e Oseira, dos labregos das "Labregas", dos obreiros do SOG, a INTG e a CIG, do sindicalismo pioneiro na Patagonia e nos peiraos de Monteviieo, da ilustración emigrante na Habana e en Bos Aires. En arte non hai vangardas sen tradición: en política tampouco. O BNG é vangarda porque formula no presente e proxecta cara o futuro a enerxía política enxendrada, rexenerada e acumulada na tradición desta nación incesante, deste pobo con historia e con futuro no que só o BNG cré, polo que só o BNG aposta, e do que só o BNG é artífice. Pode dicilo o BNG porque o Bloque non é un mar morto cuberto de piche, senón unha inmensa vaga do mar de Niñóns pondalián coroada pola crista branquísima de escuma crecha que danza muiñeiras salgadas no vento da Historia e fertiliza con argazo o colo das costas verdecentes desta farturenta Terra atlántica.

E as probas de que ollamos e actuamos cara o futuro veleiquí están: Primeiro, na estructuración e contidos da ponencia política aprobada o pasado 28 de xuño pola VIIIª Asemblea do BNG -a millor maneira, por certo, de comemorar o 62 aniversario do primeiro Estatuto de Galiza; segundo, na Declaración de Barcelona, onde por primeira vez dende o remate do fascismo Galiza, Euskadi e Catalunya se posicionan conxuntamente e en pé de igualdade perante os primordiais problemas políticos por resover no Estado español e en Europa; terceiro, na decisión de acadarmos presencia do Bloque, e portanto de Galiza por si mesma, no Parlamento Europeu, e máis no deseño de condicións e postulados inequívocos para a orientación da participación galega na recondución do proceso de unión europea, agora compartidos polas forzas de Euskadi e Catalunya que asinan connosco os acordos de Barcelona; e cuarto, no proceso de traballo programático e organizativo que xa estámos a desenvolver pra restaurarmos a democracia cos concellos galegos o ano que ven.

A VIIIª Asemblea do BNG tomou conciencia plena e lúcida do novo panorama que se abre no horizonte politico imediato; a militancia debateu con viveza e paixón durante dous meses os temas cruciais; e o plenario sentou os criterios e directrices acaídas para a acción política do Bloque no seu novo status e na nova fase aberta tralo resultado das eleicións ao Parlamento Galego do pasado outono, que o confirmaron como única alternativa directa e antitética á actual Xunta e catapultaron o nacionalismo galego ao proscenio da política no Estado.

Os acordos de Barcelona sentan as bases dun proceso de traballo conxunto "galeuskián", medido e calculado, con determinación, mais sen precipitacións, cara unha nova transición política no Estado e a consecución dunha futura unión da Europa dos pobos. E quero dicirlles aos que non nos entenden, que non se chamen a engano: nós, o BNG, non concluimos con Euskadi e Catalunya os acordos de Barcelona para pedirmos de favor a vascos e cataláns o que levamos reclamado e seguimos a reivindicar con toda xustiza e toda a razón perante o poder do Estado español e frente ás razóns da sua forza, senón para erguermos unánime e solidariamente os tres pobos as nosas voces e construirmos conxuntamente o novo edificio peninsuar e europeu no que as nosas nacións podan exercer libremente, soberanamente e solidariamente o poder que lles corresponde para acadar os seus obxetivos de desenvolvemento económico sostíbel, benestar social e florecemento cultural nun modelo de articulación axeitada dos seus dereitos e intereses con criterios democráticos de liberdade, paridade e reciprocidade.

A presencia do BNG no Parlamento europeu suporá uns efeitos análogos aos que xa leva producidos, praos intereses de Galiza e da maioria social galega atraizoada polos partidos estatais, a presencia e o labor inxente dos compañeiros Paco e Guillerme nas Cortes do Estado en só dous anos. As enquisas indican xa hoxe que o BNG obtería escano en Europa con candidatura propria nas vindeiras el eicións europeas. Mais compre traballalo e manter as fiestras abertas ao vento co que navegamos no Estado: léde amodo os acordos de Barcelona. Porque, en todo caso, alí están ben esplícitos postulados de política europea que xa coñecedes, compartidos hoxe con vascos e cataláns: relación directa das nosas nstitucións nacionais coas institucións europeas, participación dos nosos Gobernos nas institucións da Unión nos asuntos que os nosos Estatutos sinalan como competencias proprias, -como a política agraria ou a industrial; participación das nosas nacións nás negociacións de tratados con terceiros paises que atinxan aos nosos intereses vitais -como os acordos pesqueiros; aposta por "políticas económicas e sociais de redistribución máis xustas e defensoras das conquistas sociais e do estado de benestar que desenvolva unha política expresa e firme contra o desemprego"; defensa da "igualdade entre os pobos", loita "contra toda discriminación racial, étnica ou social", a prol da "integración dos inmigrantes e do direito ao asilo", dos "direitos das mulleres", dos "problemas especificos da mocidade, especialmente o desemprego", dunha "relación de xustiza e solidariedade cara aos paises do Terceiro Mundo". Non estou a ler un programa do BNG. Estou a ler párrafos dos acordos de Barcelona. ¡Así se alporizan os sicofantes do.poder reaccionario do Estado e do chovinismo español "progre" ou "carca"!.
.
Mais, con todo, nós sabemos moi ben que a irrupción de Galiza na palestra de combate político do Estado e de Europa, da man do BNG, non supón desprazar o centro de gravedade da nosa loita cara fóra do país. O BNG sabe que chegou a ser membro paritario da táboa redonda artúrica cos paladins de Euskadi e Catalunya porque centrou as nosas enerxias coleitivas en reconquistar primeiro para os galegos e galegas o eido comunal da propria nación galega, en lograr que a nosa Terra fose nosa, como arelaban Castelao e Bóveda. E ese labor ainda non está completado.

Se hoxe fosen as vindeiras eleicións municipais, sobardariamos xa nidiamente os votos obtidos nas autonómicas do pasado ano. Seríamos xa a segunda forza máis votada tamen no conxunto dos concellos galegos. Seríamos a primeira forza en Pontevedra, a segunda en Ourense, Santiago, Vigo, Lugo e Ferrol; o PP só poderia gobernar en Lugo -e está por ver- e na Coruña o PSOE non podería gobernar sen nós. Mais hoxe é o Dia da Patria do 98, non a do 99. Pra que estes pronósticos alentadores se confirmen e ainda se melloren nas municipais do ano que ven, pra que poidamos celebralo, daquela sí, no Dia da Patria xubilar, e que o auténtico xubileo político da nosa cidadanía sexa un feito, compre traballar arreo, concello por concello, viciño a viciño; compre persuadir, compre ilusionar, compre espricar, compre dar exemplo. Compre, en suma, facermos mellor ainda e con meirande enerxia e entusiasmo o que todos nós levamos a facer dende que o Bloque existe, e que constitue o tesouro máis valioso, a enerxia máis limpa e o único talismán verdadeiro do prodixio político que está a realizar o BNG: a transformación de Galiza nun pobo que exerce a dignidade, pratica libremente a solidariedade e vai lanzado en pé á conquista do benestar.

Os ocupantes do poder fixéronlle perder a Galiza vinte anos nesta xeira. Algúns diles -ben os coñecedes- até son os mesmos que xa lle fixeran perder denantes trinta anos máis. Nós devolvímoslle ises vinte, os outros trinta, e ofrendámoslle agora "mil primaveiras máis".

 

Castelao

 

Castelao

 Alfonso Daniel Rodríguez Castelao nace en Rianxo, Galicia, España en 1886 y muere en 1950 en Buenos Aires. Importante dibujante, pintor, escritor y político gallego. Uno de los padres del nacionalismo gallego.

Sus trabajos teóricos, sus conferencias, su compromiso político, que lo llevó a morir en el exilio, su actitud de total integración de ser gallego, hacen que su personalidad sea de vital importancia no sólo como punto de partida del humor gráfico gallego, sino como referencia de calidad parangonable con los grandes maestros de todo el mundo.

Participó en la histórica asamblea de redacción de las bases del Estatuto del Estado Federal de Galicia, consiguiendo que el estatuto fuese aprobado en las Cortes Españolas en la antesala del golpe de estado de 1936, que lo llevó a exiliarse en México, Nueva York y Buenos Aires, donde fija su residencia. En 1944 publica "Sempre en Galiza", obra máxima del nacionalismo gallego. Además de este ensayo publicó también: "As cruces de pedra na Bretaña", "Galicia Mártir", "Atila en Galicia", "As cruces de pedra na Galiza", todos ellos álbumes de dibujo.

En cuanto a la novela, sus obras más destacadas son: "Un ollo de vidro", "Cousas", "Retrincos" y "Os dous de sempre". Publicó también teatro como "Os vellos non deben de namorarse" y fue el responsable artístico de la Revista Nós.

Con la instauración de la democracia en España, los restos mortales de Castelao son transladados al Panteón de Gallegos ilustres en 1984 en medio de manifestaciones por la autodeterminacion y con un sentimiento de recelo entre el nacionalismo por tratarse de falangistas reconvertidos las autoridades que allí se concentran.
En Rianxo nacieron también el escritor Rafael Dieste y el poeta Manuel Antonio, fallecido en el mar en plena juventud. De Rianxo surgió también la canción más famosa y conocida de Galicia, A Rianxeira, aunque parece que sus compositores, rianxeiros, la compusieron el siglo pasado en Argentina, a la que habían emigrado.

La playa de Tanxil es la más concurrida de Rianxo. Cerca de esta localidad está el hórreo de Araño, uno de los mayores hórreos de Galicia, al que se llega por una pista forestal. Mide algo más de 37 metros y le discute al de Carnota la primacía entre los hórreos gallegos, aunque mientras éste se asienta sobre pilares, el de Araño lo hace sobre una especia de bodega.

8月2日

Trata de El dilema

 

Cita

El dilema
  • Reír es arriesgarse a parecer tonto.
  • LLorar es arriesgarse a parecer sentimental.
  • Pretender a alguien es arriesgarse a comprometerse.
  • Expresar los sentimientos es arriesgarse a ser rechazado.
  • Exponer tus sueños es arriesgarte a hacer el ridículo.
  • Amar es arriesgarse a no ser correspondido.
  • Adelantarse en presencia de adversidades es arriesgarse a fallar.
Pero los riesgos deben ser tomados, porque el más grande de los peligros de la vida es el no arriesgarse a nada .
 
La persona que no arriesga  nada, no hace nada, no tiene nada, es nada.
 
Debe evitar, sufrir y pensar pero no puede aprender, sentir, cambiar, crecer o amar.
 
Es un esclavo encadenado por sus incertidumbres.
Sólo la persona que asume sus riesgos es LIBRE.

 ¿¿Vosotros q creeis??

8月1日

Mutación

En estos tiempos en que son tan comunes las operaciones de cirugía estética...yo me someto a los rigores del Corel Photo Paint que sale mas económico XD
 
 
 
Versión original
 
 
 1ª Fase de mutación
 
 
 
 Versión robótica
 

Monica

Nunca comprenderé a las quinceañeras que corren despavoridas tras un autografo de Bisbal, pero después de ver a Monica, la que considero concursante mas guapa de la historia de OT, me siento un poco más cercano a ellas XD  
 
7月28日

Algo sobre moda

Entrevista a ALESSANDRO SARTORI  diseñador de Zegna, concedida a la revista DT  

("Uno de los personajes mas incisivos y cultos del mundo de la moda")

 

 

¿Qué hace elegante a un hombre?

Que uno vista de lo que siente, de cómo se siente... Eso es lo más elegante de todo. Hay otras cosas, por supuesto, otros trucos y otras recetas.

Lo oscuro siempre es mas elegante que lo claro, lo entallado que lo holgado, lo corto que lo largo, pero lo más elegante, insisto, es vestirse de lo que uno se siente.

 

¿Qué desterraría totalmente de la elegancia masculina?

Las espaldas grandes, ésas tan características de los años 80. Y los zapatos blancos, sobre todo con trajes oscuros. Incluso ante una emergencia, es preferible ir descalzo o al menos llevar zapatos sin calcetines.

 

Por cierto ¿le gusta la palabra elegancia o prefiere otra?

Me gusta. La suscribo totalmente. Añadiría palabras como estilo, moderno, natural, joven; pero todas ellas se llevan muy bien con el vocablo elegancia, y, principalmente con su concepto.

 

¿Le gusta trabajar vestido formalmente?

No creo necesaría la formalidad a ultranza. Sólo me gusta cuando forma parte de un juego, cuando se acepta de manera voluntaria. Me visto muy formalmente porque quiero ir a una cena o una fiesta. Entonces si porque es una decisión propia, como cuando se acepta voluntariamente ponerse un esmoquin. Sólo entonces la formalidad me encanta.

 

¿Una revolución pendiente en la moda?

Volver al sartorial, recuperar esa olvidada pasión por vestirse bien, ese gusto narcisista, hedonista, de disfrutar de veras con la ropa.

 

¿En moda se puede apostar por algo más que por un rostro cinematográfico?

Antes había una identificación con las estrellas del fútbol y ahora con las del cine. Es inevitable. No me gusta su asociación debido a la connotación de fama y popularidad, pero sí en su sentido profesional. En Zegna hemos colaborado alguna vez con Javier Bardem, o ahora lo hacemos con Diego Luna, pero porque queremos aproximarnos a su trabajo, no a su estela. Incluso nos sería más fácil identificarnos en el mundo del cine con un trabajo más anónimo, más intelectual, por ejemplo el que corresponde a los directores.

 

Usted siempre se refiere a valores, ahora intelectuales, antes inferiores, que no tienen que veer con la frivolidad. Su forma de hablar no parece un discurso del mundo de la moda, donde, ya sabe, priman las apariencias.

Soy consciente, pero creo mucho en los valores. Pienso incluso que de ahí sale mi punto de vista sobre la moda. Ha pasado a la historia ese tiempo caracterizado por la expresión fashion victim. Creo que ahora los grandes clientes, (perdón, no me gusta la palabra cliente), los hombres que pueden elegir nos piden que seamos honestos, que les propongamos cosas, todo lo estilísticas que tu quieras, pero que resuelvan sus necesidades reales. Te piden un estilo, que tu puedes inventar, pero con la única condición de que a ellos les sea fácil llevarlo.

 

¿Y con estas ideas usted no tiene problemas en Zegna?

No, porque Zegna es una casa que viene de los valores. Es un mundo donde éstos se aprecian, porque son cuatro generaciones de artesanos, de hombres que disfrutan con lo que hacen, que están muy orgullosos de lo que han hecho sus abuelos, sus padres....No hago publicidad, realmente Zegna cree en los valores.  

 

7月24日

Gran Pereiro

Pereiro fai historia pra Galiza
 
 
 
 
 
O ciclista de 27 anos e natural de Mos (Pontevedra), fixo un Tour abraiante. Acadou unha victoria de etapa en Pau escalando cotas miticas como o Mary Blanque, Ausbique..., un segundo posto na etapa reina (Saint-Lary Soulan), por segundo ano consecutivo entre os dez primeiros da clasificación xeral, segundo na clasificación da montana unicamente superado por Rasmussen, cuarto na clasificación da regularidad, e gañador do título de corredor supercombativo do Tour 2005. Título outorgado por un xurado no que atopase  Bernard Hinault (5 veces campíon da ronda gala) "pola súa demostración dos valores do ciclismo ademáis do seu espíritu ofensivo".
 
 
 
 
 
Tamén hai que suliñar a segunda victoria de etapa pra Galiza da man de Marcos Serrano 

Gallegos versus americanos (es verídico)

CONVERSACIÓN REAL GRABADA DE LA FRECUENCIA DE EMERGENCIA MARÍTIMA CANAL 106, EN LA COSTA DE FINISTERRA (GALICIA), ENTRE GALLEGOS Y NORTEAMERICANOS, EN OCTUBRE, 16 DE 1997 (es verídico) 

 

 

        

 

 

Gallegos: (ruido de fondo).... Les habla el A-853, por favor, desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisionarnos... Se aproximan directo hacia nosotros, distancia 25 millas náuticas.

 

Americanos: (ruido de fondo)... Recomendamos que desvíen su rumbo quince grados norte para evitar colisión.

 

Gallegos: Negativo. Repetimos, desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisión.

 

Americanos: (otra voz americana) Al habla el Capitán de un navío de los Estados Unidos de América. Insistimos, desvíen ustedes su rumbo quince grados norte para evitar colisión.

 

Gallegos: No lo consideramos factible ni conveniente, les sugerimos que desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisionarnos.

 

Americanos: (muy caliente) LES HABLA EL CAPITÁN RICHARD JAMES HOWARD, AL MANDO DEL PORTAAVIONES USS LINCOLN, DE LA MARINA DE LOS E.E.U.U., EL SEGUNDO NAVÍO DE GUERRA MÁS GRANDE DE LA FLOTA NORTEAMERICANA. NOS ESCOLTAN DOS ACORAZADOS, SEIS DESTRUCTORES, CINCO CRUCEROS, CUATRO SUBMARINOS Y NUMEROSAS EMBARCACIONES DE APOYO. NOS DIRIGIMOS HACIA AGUAS DEL GOLFO PÉRSICO PARA PREPARAR MANIOBRAS MILITARES ANTE UNA EVENTUAL OFENSIVA DE IRAQ. NO LES SUGIERO... LES ORDENO QUE DESVÍEN SU CURSO QUINCE GRADOS NORTE!!!!! EN CASO CONTRARIO NOS VEREMOS OBLIGADOS A TOMAR LAS MEDIDAS QUE SEAN NECESARIAS PARA GARANTIZAR LA SEGURIDAD DE ESTE BUQUE Y DE LA FUERZA DE ESTA COALICIÓN. UDS. PERTENECEN A UN PAÍS ALIADO, MIEMBRO DE LA OTAN Y DE ESTA COALICIÓN...
POR FAVOR, OBEDEZCAN INMEDIATAMENTE Y QUITENSE DE NUESTRO CAMINO!!!!!

 

Gallegos: Les habla Juan Manuel Salas Alcántara. Somos dos personas. Nos escoltan nuestro perro, nuestra comida, dos cervezas y un canario que ahora esta durmiendo. Tenemos el apoyo de Cadena Dial de La Coruña y el canal 106 de emergencia marítimas. No nos dirigimos a ningún lado ya que les hablamos desde tierra firme, estamos en el faro A-853 Fisterra, de la costa de Galicia. No tenemos la más puta idea en que puesto estamos en el ranking de faros españoles. Pueden tomar las medidas que consideren oportunas y les dé la puta gana para garantizar la seguridad de su buque de mierda, que se va a hacer hostia contra las rocas, por lo que volvemos a insistir y le sugerimos que lo mejor, mas sano y más recomendable es que desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisionarnos.....!!!!

 

Americanos: Bien, recibido, gracias.

 

 

Castro Miguel

职业
兴趣
"Llamemosle Chimenti, ahora adolescente, con un toque más grave, si antes les fascino, si les aterro, ahora les sobrecojerá, leshechizará y embrujará, prepárense....."
(Pablito L Quintela)

Puede ser un héroe lo mismo el que triunfa que el que sucumbe, pero jamás el que abandona el combate.
第 1 张,共 15 张
11月23日

Galiza

Galiza Nación Europea
 
 
 
 
 
 
 
Con el tema del Estatuto de Cataluña, parece que esta muy de moda hablar sobre el término nación. Me parece correctísimo que discutan sobre la conveniencia de ponerlo en un Estatuto de Autonomía, o que lo hagan sobre el modelo de financiación o sobre lo que les venga en gana. Pero lo que ninguna persona, con un mínimo de cultura puede negar es que tanto Catalunya como Galiza y Euskadi son naciones...naciones sin estado, pero al fin y al cabo naciones.
 
 
"Galiza é unha nacionalidade, e como tal foi recoñecida en Berna, pol-o IX congreso das Minorias Nacionaes Europeas, adscrito â Sociedade das Nacions, que naceu polo Tratado de Versalles, que puxo fin á 1ª Guerra Mundial, e que funcionou ata o ano 1946 cando foi sustituida polas Nacións Unidas.
 
O noso país ten unha longa e rica história xa existíamos como pobo diferenciado cando chegaron os romanos; os suevos fixeron desta Terra o seu lar e o primeiro reino despois da queda do império romano; tivemos reis propios na alta Idade Media; as rebelións irmandiñas esribiron páxinas gloriosas na procura dunha sociedade máis popular; xa co inicício do século XX xurdiron as pimeiras folgas xerais na procura da xustiza social, e as Irmandades da Fala revindicaron língua e nación.
 
"Nación é unha comunidade estable, históricamente formada de idioma, de territorio, de vida económica e de hábitos psicolóxicos refrexados nunha comunidade de cultura"
 
¿Tén Galiza un idioma proprio? ¿Tén territorio diferente? ¿Tén unha vida económica peculiar? ¿Tén hábitos psicolóxicos reflexados nunha cultura autoctona? Pois logo Galiza é unha nacionalidade.
 
Non somos máis que ningún pobo, somos igual de importantes, de ricos en cultura, historia e costumes...esa é a nosa maior contribución á humanidade. Non queremos que se nos negue, que se nos ignore, que se nos converta nunha colonia, nunha mala copia. ¡¡ teremos presente se temos pasado e nós decidimos o noso futuro !!"
 
 
10月21日

Galiza Nación Europea

Galiza Nación Europea
 
 
 
 
 
 
 
Con el tema del Estatuto de Cataluña, parece que esta muy de moda hablar sobre el término nación. Me parece correctísimo que discutan sobre la conveniencia de ponerlo en un Estatuto de Autonomía, o que lo hagan sobre el modelo de financiación o sobre lo que les venga en gana. Pero lo que ninguna persona, con un mínimo de cultura puede negar es que tanto Catalunya como Galiza y Euskadi son naciones...naciones sin estado, pero al fin y al cabo naciones.
 
 
"Galiza é unha nacionalidade, e como tal foi recoñecida en Berna, pol-o IX congreso das Minorias Nacionaes Europeas, adscrito â Sociedade das Nacions, que naceu polo Tratado de Versalles, que puxo fin á 1ª Guerra Mundial, e que funcionou ata o ano 1946 cando foi sustituida polas Nacións Unidas.
 
O noso país ten unha longa e rica história xa existíamos como pobo diferenciado cando chegaron os romanos; os suevos fixeron desta Terra o seu lar e o primeiro reino despois da queda do império romano; tivemos reis propios na alta Idade Media; as rebelións irmandiñas esribiron páxinas gloriosas na procura dunha sociedade máis popular; xa co inicício do século XX xurdiron as pimeiras folgas xerais na procura da xustiza social, e as Irmandades da Fala revindicaron língua e nación.
 
"Nación é unha comunidade estable, históricamente formada de idioma, de territorio, de vida económica e de hábitos psicolóxicos refrexados nunha comunidade de cultura"
 
¿Tén Galiza un idioma proprio? ¿Tén territorio diferente? ¿Tén unha vida económica peculiar? ¿Tén hábitos psicolóxicos reflexados nunha cultura autoctona? Pois logo Galiza é unha nacionalidade.
 
Non somos máis que ningún pobo, somos igual de importantes, de ricos en cultura, historia e costumes...esa é a nosa maior contribución á humanidade. Non queremos que se nos negue, que se nos ignore, que se nos converta nunha colonia, nunha mala copia. ¡¡ teremos presente se temos pasado e nós decidimos o noso futuro !!"